The Bonnie Blues

The Bonnie Blues klinken alsof het interbellum opnieuw tot leven komt in een café-chantant in de Seefhoek, of als een vaudeville-act uit een komische zwart-witfilm. Denk aan The Boswell Sisters en The Andrews Sisters, maar dan met drie muzikanten die ook zelf hun instrumenten bespelen.

Laura Vanden Heede (gitaar, Philicorda), Juno Kerstens (contrabas) en Nele Paelinck (viool, accordeon, wasbord) laten zich inspireren door Leo Martin, De Nieuwe Snaar en The Ramblers, maar evengoed door Queen. Hun repertoire gaat van oude swing en jazz tot Nederlandstalige songs en verrassende uitstapjes naar pop. Zo zetten ze onder meer ‘Let’s Talk Dirty in Hawaiian’ (John Prine), ‘Everybody Wants to Be a Cat’ (Floyd Huddleston) en eigen vertalingen van Engelstalige songs, zoals ‘He Broke My Heart in Three Places’ (Al Hoffman), naar hun hand.

The Bonnie Blues kiezen niet voor het voor de hand liggende repertoire. Ze geven elke song een eigen draai, met driestemmige zang, humor en af en toe een vleugje (on)bedoelde slapstick.