Solo en zonder veel cinema!

In de loop van zijn – nu al tweeënvijftig jaar durende – muzikantenbestaan heeft zanger/componist/tekstschrijver/muziekliefhebber en multi-instrumentalist Jan De Smet (1953) een zeer uitgebreide muzikale bagage verzameld. Een deel daarvan kon hij 32 jaar lang kwijt bij De Nieuwe Snaar. Maar heel wat van dat specifieke materiaal kwam hierdoor slechts sporadisch aan de oppervlakte. Omdat Jan De Smet een muzikale omnivoor is zijn bijna alle denkbare muziekstijlen hierin vertegenwoordigd.

Na het mooie einde van De Nieuwe Snaar in 2013 wordt dit repertorium nu ook publiek gemaakt in deze Solo-voorstelling . Onweerstaanbare drang is hier de oorzaak van. Zichzelf begeleidend op een zestal verschillende instrumenten (wees gerust: nooit allemaal tegelijk …) zal Jan zich Solo en zonder veel Cinema overleveren aan het repertorium dat zich die dag zal aandienen.

Veel eigen (soms onbekend) werk , maar ook “Muzikale Monumentenzorg” waarbij het werk van Wannes van de Velde, Drs.P , Bob Dylan, Jaap Fisher, Georges Brassens e.v.a. springlevend wordt gehouden. Onmisbaar zijn ook de verhalen en de grappige anekdotes rond en over het zorgvuldig uitgekozen materiaal. Het repertorium is (soms) meertalig en kan bindtekstgewijs aangepast worden aan de noden, interesses en wensen van het aanwezige publiek . Die interactie kan voor alle partijen zeer inspirerend werken.

------------------------------------------

Hij brengt geen cinema mee, en nog minder tierlantijn. Maar in zijn koffer zitten wel heerlijke verhalen en vergeten songs met eeuwigheidswaarde. Het is de geestigste les monumentenzorg die ik ooit kreeg. Gebracht door Meester Jan, een zanger met een hoed, in de vorm van zijn leven. Stijn Tormans | Knack

 

We zagen Jan De Smet al vaker dan één keer met veel plezier en genoegen bezig, maar zo helemaal in zijn solistische eentje, met zo'n brede, spontane greep uit zijn kolossale repertoire, dat is toch iets unieks. Nooit eerder sprak de zanger-conferencier zo vrijelijk en ad lib met zijn publiek, dat werkelijk bij hem op schoot komt, en nooit eerder kregen we zo’n snelle afwisseling op ons bord; drastisch naar eigen hand gezette classics van Bob Dylan en Woody Guthrie, maar ook onder meer een letterlijk adembenemend eerbetoon aan de onvolprezen Doctorandus P. Dit alles maakt van “Solo En Zonder Cinema” de mooiste voorstelling van het jaar. Don Vitalski

 

Warre borgmans zag de voorstelling en liet ons het volgende weten:

Simpel en gewoon:
iemand komt op,
Jan De Smet in dit geval,
en zingt een lieke,
we kennen het,
zo hadden we dat lieke nog nooit gehoord.
en dan vertelt hij iets over da lieke,
en het doet hem denken aan een ander lieke...
en direct hangt ge aan z’n lippen,
hij doet iets dat weinigen kunnen:
hij tovert,
hij schildert levendig de ene anekdote na de andere
(zonder verf hè, met woorden),
hij schetst de ene levenswijsheid na de andere,
(de één natuurlijk al wat zwaarder of lichter
of serieuzer of onnozeler dan de andere…)
wij zijn curieus, we willen nog van alles weten,
over liekes zingen, over optreden met maten,
over hemzelf,
méér…méér…méér…
en al die simpele (alhoewel 'simpel’?) schone liekes,

veel, schoon, plezant, triestig, exotisch, bekend en onbekend.

het vliegt voorbij,
we vliegen van ontroering naar lachen en terug.
verbazing ook, om al die liekes,
al die muziekskes.
een hele avond lang, en nog te kort :-)

Wat een avond!

Warre Borgmans

MET

Jan De Smet